Bona - 939

wiersze wybrane + HISTORIA  » PANIE KOBIETY DZIEWCZYNY  » Bona - 939

 

Bona - 939

 

 

 Nigdy nie docenili bonusu wielkiego

 Jaki nad Wisłę przybył z kraju odległego

 Dźwigając naręcza całe wszelkiej zieleniny

 Co miała ich odmienić

 Uczynić innymi

 

 W jedzeniu

 

 Ale nic nie pozostało z jej nauk rozsądku

 Co na przedzie stawiał

 Wcale nie swe grządki

 Ale wspólnoty wielkiej dobrobytu żądał

 Dla kraju całego

 I do tego zdążał

 

 Gdybyśmy jej przykładu się zawsze trzymali

 Pństwo w uwadze mając

 Nie tylko zysk sobie

 To przez wieki całe pełniejsze

 Byłyby obywateli

 Nie tylko za pazuchy lecz i ręce obie

 

 Dobytku wszelkiego

 

 Przeto cześć ci oddaję

 Królowo odległa

 W czasie nie tak dalekim

 Aby pamięć zbledła

 O podejmowaniu starania nie tylko przy stole

 Ale by kraj rozkwitał

 Nie tylko w rosole

 

 Jako ta zielenina

 

 Gdyby od tamtych czasów przykład tu nam dany

 Rozświetlał Pospolitej domu cztery ściany

 Daleko byśmy byli

 W przodzie przed innymi

 Rzeczpospolitą budując rękami wspólnymi

 

 A nie tylko ku sobie wciąż skierowanymi

 

 Łapami

 

 *

 

 Królowej Bonie