Nurt - 895

wiersze wybrane + HISTORIA  » ULUBIONE  » Nurt - 895

 

Nurt - 895

 

 Pokrył mróz lodem wody rzeki od brzegu do brzegu

 Nadzieję naiwną mając

 Że nurt jej zatrzyma

 Za słaby jednak w grzbiecie marny ten chłopina

 Co cenzurą chce serce bijące powstrzymać

 

 Rzeka ta zasilana jest w niebiańskie wody

 Jej rytm wraz z rymem płynie

 Nurtem tak potężnym

 Mając w głębinach siłę prawem niebosiężnym

 Jako ten patent dany

 By zło przezwyciężyć

 

 By napoić ziemie co nad jej brzegami

 Powinny zakwitać rajów ogrodami

 Nie zaś marnieć w suchości grodzonej przez wrogów

 Domagających się mrozu silniejszych okowów

 

 Nigdy jej nie zmoże

 Nurtu jej nie stłamsi

 Decydenta nędznego

 Długopis

 Co drągiem

 Zawracać jej nurt bystry chciałby niemal ciągiem

 Dopominając się władzy

 Bagnetu osiągiem

 

 Rzeka to nie morze

 Co falując stoi

 Dając się ujeżdżać byle jakiej krypie

 Nurtu jej głębokiego

 W kajdany nie pojmie

 Żaden z pachołków władzy

 Na odwiecznej wojnie

 

 Przemocą toczonej

 

 Bo pieśń nie tylko

 Nad wodą rozbrzmiewa

 Ale i z wnętrza nurtu

 Śle swoje przesłanie

 Nie damy sobie odebrać tego co nam dane

 Od muzy wszechpotężnej

 Wierszem zapisane

 

 Na zawsze

 

 *