Porzucanie - 471

wiersze wybrane + HISTORIA  » PIĘTNOWANIE  » Porzucanie - 471

 

Porzucanie – 471

 

 

 Uważaj gdzie leziesz gruboskórny hipopotamie

 Półślepy nosorożcu

 Świętości profanie

 Nie niszcz czyichś ogrodów w trudzie założonych

 Dla spokojnego plonu starości

 Troskliwie chodowanych

 

 Nie szukaj suko dziecka gdyś porzuconego

 Bo zrujnujesz mu życie

 I rodzinie jego

 Nie zwalaj łajdactwa swego na kogoś innego

 Tam gdzie cię nie potrzeba

 Nie pchaj buta swego

 

 Nie niszczcie innym życia wołając ratunku

 Przed utonięciem w bagnie

 Swojej samotności

 Pomyślcie chociaż chwilę o innych przyszłości

 Którym odebrać chcecie

 Ten okruch radości

 Jaki z trudem skleili

 

 Myślcie przedtem nie potem o tym co czynicie

 By kiedy starość w oczy zaglądnie bezwzględna

 Nie próbować naprawić

 Tego co się nie da

 Bo was i tak szczęście odepchnie

 A dopadnie bieda

 

 *

 

 

 

Wiersz ten dedykuję tym wszystkim sukom,

które porzuciły swoje dzieci a na starość zachciewa im się wracać do nich.