Postarzanie - 657

wiersze wybrane + HISTORIA  » RÓŻNE 2  » Postarzanie - 657

 

Postarzanie – 657

 

 Szybko tracą młodość rycerze zielonego stołu

 Nie stolika karcianego

 Który miałbym za nic

 By mu uwagę poświecić

 Razem z walczącymi

 I roztrząsać problemy

 Waletów z damami

 

 Ten stół

 O którym mowa

 Rozmiar ma ogromny

 Dla biesiady kolorów w kule zaplątanych

 Jakimi włócznie ostre wąskimi szrankami

 Impetu im nadają pomiędzy palcami

 

 Ale nie o tym mowa będzie w wierszu moim

 Bo inny problem wyrasta ponad to myślenie

 Dlaczego pod oczami worki tworzą cienie

 A wzrok przygasa zbyt szybko kładąc swoje brzemię

 

 W młodości ramiona...

 

 I znowu jak zawsze paradoksu rola

 Obwieszcza swoją wiedzę

 Wśród walki zdobytą

 Że to nie trudy bojów czynią emerytów

 Z młodzieńców tak niedawno pełnych

 Dziewczęcych zachwytów

 

 Powód w oczekiwaniu właśnie

 Moc ma swą zaklętą

 Kiedy rycerz miast walczyć

 Obserwować musi

 Jak przeciwnika włócznia jego bile kosi

 Klęskę zwiastując szybką breakiem bez litości

 

 I nie ma rady na to

 Gdy klęska na stole

 Kładzie się ciężkim cieniem na licach rycerza

 Bo walka z samym sobą trudniejsza od boju

 Nie dając szansy żadnej

Przybycia spokoju

 

 Mam zatem radę jedną

 Rycerze snookera

 Nie zaczynajcie zbyt szybko w walce się przedzierać

 Do tytułów i nagród przy stole zdobytych

 Bo młodość wam ucieknie

 Nieprzyjemnym zgrzytem

 

 *