Raj utracony - 739

wiersze wybrane + HISTORIA  » RÓŻNE 2  » Raj utracony - 739

 

Raj utracony – 739

 

 A mogli żyć

 Jako te rajskie ptaki

 Spijając nektary z kielichów rozwartych

 W przestrzeni dla nich znaczonej

 W kosmosie otwartym

 A przez Bogów tu właśnie

 Im odnalezionej

 

 Mogli nurzać się w barwach kwiecistych ogrodów

 Nie znając co to cierpienia

 Rozterki

 Dramaty

 Walka o byt okrutna

 O miejsce wśród innych

 Jako

 Że miejsca było

 Z naddatkiem dla wszystkich

 

 Jednakoż Ewy niesforne

 Zakazy złamały

 I wypędzone rózgami

 Przez gniewne anioły

 Zdrowie bez chorób żadnych

 Przez to postradały

 Dając przekleństwo dzieciom jakie odtąd miały

 

 Potem zamiast się trzymać

 Bogów przeznaczenia

 Wszyscy już bez wyjątku

 Brnęli w zatracenie

 Przykładem robactwa

 Zaludniając ziemię

 Co jeden cel ma tylko

 Wszystko w żer zamienić

 

 Potem pożreć

 Przetrawić

 Z odpadem wydalić

 I tak dalej bez końca i celu żadnego

 Dobrnęli do tej ściany

 Bytu dzisiejszego

 Co mnie wizją przyszłości

 Przeraża biednego

 

 *

 

Wiersz nawiązuje do książki Andrzeja Baryki,

 w której ten wyjaśnia sens biblijnej opowieści o wygnaniu z raju