Renato - 571

wiersze wybrane + HISTORIA  » PANIE KOBIETY DZIEWCZYNY  » Renato - 571

 

Renato - 571

 

 

 Są kwiaty rzeźbione w marmurze

 Odlane ze złota lśniącego

 Srebrnym reliefem zdobiące

 Cokolwiek jest gdzieś coś pięknego

 Są także kwiaty w ogrodach

 Kolorowe

 Pachnące

 Dziewiczo nieskalane jak na wiosennej łące

 

 Ty masz w sobie to wszystko

 Urodę

 Subtelność

 I aurę

 Co wokół roztacza tajemną

 Zapowiedź czegoś co warte

 Warte by się zastanowić

 Spojrzeć oczyma duszy

 Cóż w tobie jest tak wielkiego

 Że warto kopie kruszyć

 

 Stanąć do pojedynku

 Konno

 Pieszo

 Z koncerzem

 Naprzeciw świata całego

 Zostać twoim rycerzem

 

 Co tylko o jedno trofeum gotów jest walczyć i ginąć

 O myśl potężną jak granit

 Sięgającą zenitu

 

 Bo oto się okazało

 Że pod tym pięknym kwiatem

 Humanizmu zakwita

 Gest heroizmu nad światem

 Gest co w obronie innych bez sensu pokrzywdzonych

 Właśnie od kwiatów takich

 Oczekuje obrony

 

 I dałaś im to w prezencie

 Jako serce na dłoni

 Co być może najtwardszych wrogów dobra poskromi

 Zapędzi do podziemi

 Zetrze z powierzchni ziemi

 

 By kwiaty znów mogły zakwitać

 I wszystko na lepsze zmieniać

 

 *

 

 

 

Renacie Dancewicz, która ujmując się za kimś pokrzywdzonym przez urzędników KK zagroziła, że dokona apostazji.