Wyradzanie - 824

wiersze wybrane + HISTORIA  » PIĘTNOWANIE  » Wyradzanie - 824

 

Wyradzanie - 824

 

 Wyradza się powoli partyjniacki zagon

 Na lechickiej ziemi

 Sypnęło watażkami jak kąkolu chwastem

 Dla łodyg kłosy niosących brakuje przestrzeni

 Za to mietlicy płonej tu będącej w cenie

 

 Jest mnóstwo

 

 Nikt już nie dba o słowo przekuwane w czyny

 Moda na obietnice panuje powszechna

 Im kto więcej obieca

 I kto więcej wepcha

 Kolesiów do koryta

 Tego meta pierwsza

 

 Skracają się ławy

 Zamienione w ławki

 A te mianem kanapy

 Konkurują z sobą

 To nic

 Że im też ciasno na roli w odłogi

 

 Zmienianej powoli

 

 Co będzie nikt nie myśli z plonem przyszłorocznym

 Ważny jest dzień dzisiejszy

 W hulance na polu

 Pośród wiatru pustego

 W kolorach kąkolu

 Korowód taneczny zmierza wprost do dołu

 

 Kryzysem zwanego

 

 Ale chwast jest cwany jak ta perzu żmija

 Korzeniem pasożytniczym

 Co soki wypija

 Ukryte ma głęboko przetrwalniki swoje

 I kiedy wszyscy wyginą

 On znowu na rolę

 Wytchnie gdzieś z głębi ziemi

 Pasożyta mordę

 

 I stanie na czele

 

 *